1. "مس توانایی منحصر به فردی برای کاهش خطر بیماری های باکتریایی منتقله از آب دارد."
نشان داده شده است که مس نسبت به لوله های پلاستیکی کنترل بهتری بر باکتری های موجود در آب دارد.
مطالعات قبلی رفتار ضد باکتریایی مس و اثرات بازدارنده لولههای مسی بر باکتریها و ویروسها را نشان دادهاند.
آزمایشات آزمایشگاهی کنترل شده نشان می دهد که لوله های مسی می توانند ویروس ها و باکتری های خاصی را مهار کنند. مثلا؛ فلج اطفال، E. coli O157 و Legionella pneumophila.
از طریق لولههای مسی قدیمی، 97 درصد از ویروس فلج اطفال نوع 1 و 96 درصد از ویروس فلج اطفال نوع 2 کاهش یافت. در لوله های مسی "جدید" 80 درصد از ویروس فلج اطفال نوع 2 در عرض 3 ساعت پاکسازی شد. این ویروس در عرض 24 ساعت به طور کامل از بین رفت.
همچنین مطالعات نشان داده است که لوله های مسی آب مانع از رشد سودوموناس فلورسنس، باسیلوس سوبتیلیس و باکتریوفاژ MS2 شده و منجر به اختلالات گوارشی می شود.
غلظت بالای مس در آب برای کاهش ویروس ها لازم نیست. در آب راکد باقی مانده در لولههای مسی در طول شب، تنها 0.6 میلیگرم مس در هر لیتر آب شسته شد که بهطور قابلتوجهی کمتر از دستورالعملهای سازمان بهداشت جهانی است.
2. "مس ممکن است رشد باکتری هایی را که باعث بیماری لژیونر می شوند کاهش دهد"
مس ده برابر موثرتر از PEX (پلی اتیلن متقاطع) در کنترل لژیونلا پنوموفیلا، عامل بیماری لژیونر است.
یک مطالعه جدید توسط موسسه کیفیت آب هلندی KIWA، استفاده خانگی از سیستم های مختلف آب گرم را در یک دوره کمتر از یک سال شبیه سازی کرد. نتایج نشان داد که غلظت لژیونلا در آب لوله های مسی ده برابر کمتر از لوله های پلی اتیلن متقاطع (PEX) است.
3. "مواد شیمیایی پلاستیکی به آب آشامیدنی نفوذ می کند"
برخلاف لولههای مسی، محصولات پلاستیکی میتوانند باعث شوند که بسیاری از مواد شیمیایی نامطلوب به آب آشامیدنی نفوذ کنند.
تولید کنندگان دستور العمل های فاش نشده خود را برای فرمولاسیون لوله های پلاستیکی دارند. (یعنی شما نمی دانید چه چیزی دریافت می کنید). هیچ کنترل جهانی بر روی مواد تشکیل دهنده وجود ندارد و ممکن است مواد مضر برای انسان از لوله های مورد استفاده شسته شوند.
فلز موجود در لوله های مسی ساده و قابل تعریف است و مطابق با استانداردهای بین المللی آزمایش شده است. (یعنی ترکیب لوله مسی در یک نگاه مشخص است و شما دقیقا می دانید که چه چیزی دارید
گرفتن).
اثرات بهداشتی مواد شیمیایی شسته شده از لوله های پلاستیکی شامل اثرات بر روی کبد و کلیه ها و همچنین پیامدهای نامطلوب سلامتی بر سیستم های تولید مثلی، رشدی، ایمنی و عصبی، اختلالات غدد درون ریز و/یا سرطان زایی است. (به ذیل اشاره شده است).
"بررسی آکادمیک" (به زیر مراجعه کنید) پیشنهاد می کند؛
بسیاری از مواد شیمیایی در لوله های پلیمری پتانسیل مهاجرت از لوله ها به آب آشامیدنی را دارند. بسته به مواد/رزین های مورد استفاده در تولید و اکستروژن، مکان های مختلف/شرایط محیطی و الگوهای استفاده، مهاجرت می تواند از لوله ای به لوله دیگر بسیار متفاوت باشد.
برخی از اثرات بهداشتی احتمالی شیرابه ها در حیوانات و/یا انسان مورد مطالعه قرار گرفته است.
اکثر مواد یا مواد افزودنی در لوله های پلاستیکی از نظر سم شناسی نظارت و/یا ارزیابی نشده اند. ترکیبات شیمیایی اغلب در شیر اندازه گیری نمی شوند، و پتانسیل اثرات جانبی بهداشتی اضافی یا هم افزایی در این زمینه به خوبی مشخص نشده است. مقامات بهداشت و آب ممکن است حتی از خطرات بالقوه، به ویژه برای جمعیت های حساس آگاه نباشند.
