تأثیر عناصر آلیاژی بر برنز قلع

تأثیر عناصر آلیاژی بر برنز قلع

قلع برنز یک آلیاژ مس است که مس به عنوان عنصر اصلی و قلع به عنوان عنصر اصلی است. آلیاژهای برنز قلع برندهای زیادی وجود دارد که برای استفاده در شرایط کاری مختلف مناسب هستند. تفاوت بین برندها در مقدار عناصر اضافه شده است. افزودن عناصر مختلف می تواند آلیاژهای برنز قلع را قادر به دستیابی به خواص مختلف و استفاده در شرایط استفاده متفاوت کند. در زیر به طور مفصل تاثیر افزودن عناصر مختلف بر خواص برنز قلع را معرفی خواهیم کرد.

فسفر P

1. محتوای فسفر قلع برنز به طور کلی از 0.45٪ تجاوز نمی کند. هنگامی که محتوای فسفر بیشتر از 0.5٪ باشد، یک واکنش یوتکتیک-پریتکتیک L+ +Cu3P در حدود 637 رخ می‌دهد که باعث شکنندگی حرارتی می‌شود. هنگامی که محتوای فسفر آلیاژ بیشتر از 0.3٪ باشد، یک یوتکتیک متشکل از مس و فسفید مس (Cu3P) در ساختار ظاهر می شود.

2. فسفر یک اکسید کننده موثر برای آلیاژهای مس است و سیالیت برنز قلع را بهبود می بخشد. اشکال این است که جداسازی معکوس شمش را افزایش می دهد.

3. اندازه دانه مواد قبل از پردازش سرد و بازپخت در دمای پایین (180 تا 300) پس از پردازش تأثیر زیادی بر خواص مکانیکی برنز قلع فسفر دارد. هنگامی که دانه ها ریز هستند، استحکام، سختی، مدول الاستیک و استحکام خستگی مواد بیشتر از مواد درشت دانه است، اما انعطاف پذیری کمی کمتر است. 4. پس از سرد کار برنز قلع فسفر در 200 ~ 260 درجه به مدت 1 ~ 2 ساعت بازپخت، استحکام، انعطاف پذیری، حد الاستیک و مدول الاستیک آن بهبود می یابد، و پایداری الاستیک آن نیز می تواند بهبود یابد.

روی روی

1. روی یکی از عناصر آلیاژی برنز قلع است. روی در محلول جامد آلفا برنز قلع حلالیت بالایی دارد. بنابراین، برنز فرآوری شده Cu-Sn-Zn یک محلول جامد تک فاز است. روی سیالیت آلیاژ را بهبود می بخشد، محدوده دمای تبلور را باریک می کند و جداسازی معکوس را کاهش می دهد، بدون اینکه تأثیر عمده ای بر ساختار و خواص آن داشته باشد.

2. محتوای روی در برنز قلع فرآوری شده معمولاً بیش از 5٪ نیست.

LeadPb

1. محتوای سرب در برنز قلع بیش از 5٪ نیست. جامد حل شده در فاز نیست و در حالت آزاد وجود دارد. بین دندریت ها به صورت ذرات سیاه توزیع می شود، اما توزیع ناهموار است.

2. سرب می تواند ضریب اصطکاک برنز قلع را کاهش دهد، مقاومت در برابر سایش را بهبود بخشد و ماشین کاری را بهبود بخشد، اما خواص مکانیکی آلیاژ را کمی کاهش می دهد.

منگنز

1. منگنز یکی از ناخالصی های مضر قلع برنز است و محتوای آن باید به شدت کنترل شود و از 0.002% بیشتر نباشد. 2. منگنز به راحتی اکسید می شود و اکسیدهایی ایجاد می کند که سیالیت مذاب آلیاژ را کاهش می دهد. پس از انجماد، روی مرز دانه ها پخش می شوند و پیوند بین دانه ای را ضعیف می کنند و استحکام را کاهش می دهند.

آهن آهن

آهن یک ناخالصی در برنز قلع با حداکثر محتوای 0.05٪ است. این می تواند دانه ها را تصفیه کند، فرآیند تبلور مجدد را به تاخیر بیندازد و استحکام و سختی را بهبود بخشد. با این حال، محتوا نباید از مقدار حد تجاوز کند، در غیر این صورت فاز غنی از آهن بیش از حد تشکیل می شود که مقاومت در برابر خوردگی و عملکرد فرآیند آلیاژ را کاهش می دهد.

آلومینیوم آل، منیزیم منیزیم، سیلیسیم

1. مقدار کمی را می توان در محلول جامد حل کرد تا خواص مکانیکی آلیاژ بهبود یابد، اما در طول فرآیند ذوب، به راحتی اکسید می شود تا اکسیدهای نسوز تولید شود و در نتیجه سیالیت و استحکام برنز قلع کاهش می یابد.

2. محتوای آلومینیوم در برنز Sn نباید بیشتر از 0.002% باشد و میزان منیزیم نیز باید به شدت کنترل شود، زیرا اکسیدهای آنها باعث کاهش استحکام آلیاژ و کاهش سیالیت آلیاژ می شود. ذوب شدن. برخی از برنزهای قلع حاوی Al و Mg در خارج از کشور تولید شده اند که نه تنها از استحکام بالایی برخوردارند، بلکه مقاومت خوبی در برابر خوردگی دارند. به عنوان مثال، آلیاژ مس-5Sn{4}}آلیاژ دارای مقاومت و استحکام در برابر خوردگی بالایی است و مس{5}}Sn- استحکام lMg قلع برنز پس از عملیات پیری می تواند به 900 مگاپاسکال، 30 HRC برسد، و هدایت 30٪ ~ 35٪ IACS است. می توان از آن برای ساخت قطعاتی با استحکام بالا، مقاومت در برابر خوردگی بالا و رسانایی خوب استفاده کرد.